Γκαζι

Περσεφόνης, Γκάζι: Σουβλατζίδικο στο Γκάζι όπου αποφασίσαμε να φάμε μέσα. Οικογένειες, παιδιά, στο εσωτερικό του μαγαζιού. Η εσωτερική αίθουσα χωρίς παράθυρα, μόνο με μία γυάλινη οροφή που άνοιγε με τηλεχειριστήριο. Εν προκειμένω, ήταν θεόκλειστη. Εκ πρώτης, όταν κάτσαμε, νιώσαμε ότι μάλλον βρισκόμαστε στην Ευρώπη, σε ένα χώρο μη καπνιζόντων. Μετά από μισή ώρα, κάποια πιτσιρίκια ξεκίνησαν να καπνίζουν στον θεόκλειστο χώρο με τα άλλα πιτσιρίκια και τις οικογένειες μέσα. Ρώτησα το σερβιτόρο αν επιτρέπεται τελικά το κάπνισμα και μου πρόσφερε τασάκι. Όταν παραπονέθηκα, άνοιξε με το control την οροφή και πουντιάσαμε. Όταν ρωτήσαμε τη σερβιτόρα για να ξέρουμε αν θα ήταν βάσιμη μία καταγγελία, μας απάντησε διστακτικά ότι νομίζει ότι επιτρέπεται. To 1142 μας έβαλε σε αναμονή... Αφού δεν είμαστε ικανοί να απαγορεύσουμε το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους όπως τα εστιατόρια, όπου θα έπρεπε να απαγορεύεται δια ροπάλου, ας ταυτοποιήσουμε τα μαγαζιά σε καπνιζόντων και μη καπνιζόντων για να μην είμαστε υποχρεωμένοι να τρώμε παθητικά τον καρκίνο άλλων. Διότι «έτσι» όπως και να το κάνουμε, είναι «μεταδοτικός»...